TO...Aum (one)
posted on 29 Oct 2007 22:11 by ameba5500
อุ้ม...มึงเป็นคนแรกนอกจากญาติพี่น้องกูที่กูอยากพูดว่า "ขอโทษ" กูก็ไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่ แต่กูขอโทษจริง ๆ มึงรู้อะไรป่ะว่ามึงจะเป็นเพื่อนที่กูไม่มีวันลืมเลยจริง ๆ ตั้งแต่กูเกิดมาเลยก็ว่าได้มึงเป็นเพื่อนคนแรกที่ทำให้กูร้องไห้ มากที่สุดมึงรู้ป่ะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่กูร้องไห้เพราะเรื่องมึงอ่ะทุกวันเลยร้องจริง ๆ กูยังจำวันที่กูกับมึงคุยกันวันแรกได้อยู่เลย(และจะไม่ลืมด้วย) แต่ก่อนอื่นต้องขอบคุณไอ้กวางนะเพราะมันทำให้เราได้คุยกัน ไม่รู้มึงจำได้ป่าวนะ มึงกับไอ้กวางนั่งเล่นพูดชื่อละครแข่งกันสลับไปมาแล้วไอ้กวางก็ให้กูช่วยเลยกลายเป็นกูเล่นแทนไอ้กวางไปเลยกูยังจำได้เลยว่ามึงพูดกับกูว่า "ไปขุดมาจากไหนเนี่ยดึกมาก" อะไรประมาณเนี่ย กูอยากบอกว่ากูไม่เคยลืมมึงเลยถึงแม้ช่วงหลัง ๆ เราจะไม่ได้คุยกัน ตอนม. 1-3 พี่กูจะมารับใช่ป่ะแล้วมีอยู่วันหนึ่งพี่กูเขาขับรถผ่านรถมึง(เกาะเรียนนั่นแหละไม่ต้องงง) มึงมุดหัวผ่านหน้าต่างมาแล้วโบกมือบ๊าย..บ่าย..กู ตอนเช้าเราก็มาพูดกันว่า ไอ้รถคันที่ขับมาข้างหลังมันคงงงเนอะว่าอีนี่โบกมือทำไม แล้วมึงก็เป็ฯทำให้กูรู้ชื่จริงของวอนบิน (ที่รัก) ว่าชื่อ คิมโด-จิน แล้วมีวันหนึ่งในห้องวิทย์(ม.2)ถ้าจำไม่ผิดนะถ้าไม่ใช่ก็คงจะเป็นโต๊ะม้าหินหน้าโรงยิมใต้ต้นไม้อ่ะ มึงถามว่า "มึงว่าคนชื่อ แอนโทนี น่าเกลียดป่ะ" เดี๋ยว ๆ กูว่าน่าจะเป็ฯที่โต๊ะม้าหินนะ ต่อ ๆ กูบอกว่าทุเรศหว่ะ แล้วมึงก็เฉลยว่ามันคือชื่อเล่นของวอนบิน ทันใดนั้นเอง (เหมือนนิทานป่ะ) วรณียาก็พูดขึ้นว่า "น่ารักจังไม่เห็นน่าเกลียดเลย" แล้วก็มีอีกวันนั้นเป็ฯวันที่ขึ้นม.2 ใหม่ ๆ แล้วกลุ่มเรามันใหญ่เกินโต๊ะมา 2 คน สรุปสั้น ๆ ก็เป็นกูกับมึงที่ต้องไปนั่งโต๊ะอื่น ตอนนั่งโต๊ะใหม่พูดตรง ๆ ในใจกู ๆ ก็อยากนั่งกับเพื่อนอ่ะ กูเลยพูดว่า"แหมใคร ๆ ก็อยากจะนั่งโต๊ะนั้นทั้งนั้นแหละ" แต่มึงพูดว่า "กูไม่เห็นอยากนั่งเลย" (เพื่อน ๆ ที่รักกูคิดว่าไอ้อุ้มมันพูดเพราะมันเกลียดไอ้อุ๋ยนะ) ทำให้กูคิดว่า "เออ..ไม่นั่งก็ไม่เห็นเป็นไร" แล้วมีวันหนึ่ง(บอกไว้ก่อนว่าตอนนั้นมึงชอบพี่ทิพย์อยู่นะจ๊ะ) เออต่อ พี่ทิพย์เขามาโรงเรียนมาหาอาจารย์มั้ง กูนั่งคุยอยู่ อยู่ดีดีมึงก็ไม่รู้มาจากไหนวิ่งเขามากอดหลังกูแล้วร้องไห้ อยากบอกกูงงมาก กูก็ถามมึงว่ามึงเป็นอะไร มึงก็บอก "พี่ทิพย์มา" ทำให้กูยิ่งงงว่าอ้าวมึงบ้าป่ะเนี่ยแทนที่จะดีใจ(เห้อ..เหนื่อยใจจริง ๆ เพื่อนหนอเพื่อน) แล้ววันนั้นอีกแม่ไอ้กวางเขาไปปารีสมาแล้วเขาซื้อพวกกุญแจหอไอแฟล(ถูกป่ะว่ะ) เออนั่นแหละเขาซื้อมา 2 อันมันก็เอามาให้กูกับมึง มี2 แบบ แบบที่ทำให้ดูใหม่กับเก่า มึงเลือกแบบใหม่กูเอาแบบเก่า ตอนแรกมึงมั่นใจมาว่าที่มึงเลือกอ่ะสวยแล้วพอกูพูดว่า "กูชอบอันนี้หว่ะดูขลังดี" เท่านั้นแหละจะขอแลกเรื่องอะไรกูจะให้แลกอ่านต่อฉบับต่อไปนะ